Czy objawy depresji są widoczne?

Depresja jest chorobą psychiczną tudzież skąd wiadomo, że się na nią cierpi? Objawy takie kiedy gorączka, katar, opłakiwanie głowy, kaszel są bez trudności odczuwalne. Stanowią one dosyć niezatarty sygnał, że ktoś jest schorowany na grypę. A podczas gdy jest spośród chorobami psychicznymi? Czy objawy depresji są widoczne? Oto kilka scenariuszy pokazujących objawy, które wydają się niewidoczne, atoli są przejawem choroby psychicznej, w tym przypadku dużej depresji (a i depresji dwubiegunowej).

Scenariusz pierwszy: jestem w trybie hibernacji. Nie mogę się obudzić, śpię aż do południa. Ledwo budzę się, tak aby zeżreć obiad, dużo baty go pomijam. Poobiednia drzemka, po której nie śpię od czasu godziny do dwóch, jest potrzebna aż do zjedzenia śniadania. Ten projekt jest stały a wygodnie jest osądzać, iż jestem leniwy. Mógłbym też łatwo uzasadnić, że „zawsze jestem zmęczony”.

Drugi scenariusz dotyczy poczucia bezradności i/lub beznadziejności, które prawdopodobnie stanowić powszechne a przekonujące. Nic nie mogę zrobić”, „Mój wkład nie poprawi sytuacji”, „Ona jest chora, nie mogę jej pomóc, żeby poczuła się lepiej”, „Nie ma żadnych rozwiązań, które moglibyśmy wystąpić z propozycją naszym klientom, nie przedłużymy umowy”. Wiele osób, w tym ego sam, powiedziałoby, iż brakuje mi wytrwałości i determinacji w poszukiwaniu rozwiązań, brakuje mi pozytywnego nastawienia, mam chuchrowaty charakter. Po prostu bez trudności jest rozumieć moje wyniki natomiast przybyć aż do wniosku, iż jestem wątły oraz bezużyteczny.

Trzeci warunki owo sytuacja, w której pojawia się niepokój. Co ego mam zrobić?”, „Nie mogę usiedzieć w miejscu, lepiej spakuję torbę, być może posprzątam w jadalni”. Sfrustrowany niemożnością zrobienia czegoś, zaczynam się wnerwiać ogólnymi uwagami rodziny. Kiedy poziom tolerancji spada, rozdrażnienie przeradza się w wściekłość czy też wściekłość, niestety skierowaną na moją rodzinę, osoby najbliższe mojemu sercu. Co dlatego mam spośród tego zrobić: dwadzieścia cztery godziny pełen irytacji? Czy również mogę owo zignorować w charakterze dodatkowy złośliwy dzień, w którym nic się nie dzieje?

Te pozornie nieszkodliwe uczucia zaś zachowania, czym są, podczas gdy doświadczam ich z wykorzystaniem tydzień, dwie tygodnie, trzy? Czy mam je nie wziąć pod uwagę i/lub zaakceptować, iż owo po prostu ja – jestem leniwy, mam słabą wolę, mam szkodliwy temperament http://www.blogdlazdrowia.pl.

Żyję w czasach, w których diagnoza choroby psychicznej opiera się po największej części na objawach zgłaszanych za sprawą samego siebie. Mam szczęście, że 30 lat temu moje rodzeństwo pokazało mi wycinek spośród prasa na zagadnienie depresji tudzież jej objawów. Zaopatrzona w informacje na kwestia depresji, jednakże niechętnie, w wieku nastoletnim odwiedziłam swojego pierwszego psychiatrę. Będąc zdana lecz na siebie, starałam się wyszukać istota tych powszechnych (i niewidocznych) objawów – zmęczenia, senności, złości (i wściekłości), poczucia bezwartościowości, i w najgorszym razie myśli samobójczych.